ช่วงนี้ไปเล่นแบตบ่อยขึ้น  แต่ฝีมือห่วยเหมือนเดิม ว่ะ55

วันนี้ไปเล่นกับเพื่อนอีกกลุ่ม  ตีเก่งดี  หมายถึงพวกมันอะนะ

เล่นลูกขนไก่  วันนี้พึ่งรู้ว่าลูกขนไก่มันเล่นยาก จิงตามที่เขาพูด

ตามจิงเขาพูดว่าลูกพลาสติกเล่นง่ายกว่าต่างหาก เหอๆๆๆ

ลูกขนไก่ต้องออกแรงมากกว่า เล่นเราตีไม่ถึงหลังเลย คือ

เล่นมาแต่ลูกพลาสติก แตะนิดเดียวก็ไปไกลแล้ว หยอดลูกมันก็พุ่งดีเหลือเกิน

ลูกขนไก่จะช้า ๆ กว่า เด่วพรุ่งนี้ไปเล่นอีก ก็เล่นลูกพลาสติกนะ

ก็จะงง ๆ  กะแรงไม่ถูก เหอๆๆๆ  เมื่อไหร่จะเก่งซะที เซร็งงงงงง

 

ตอนกลับออกมา เห็นคนเล่นเวท หน้าอกสวยจิ๋บเป๋งงงเลยย

เมื่อไหร่จะได้อย่างนั้นบ้างงงงง เล่นจะสองปีแว้ววว ยังไม่ได้เรื่องเลย

เพื่อนที่เล่นด้วยก็กล้ามขึ้นเอา ๆ   แล้วมัยตูเปงแบบบนี้อ่า แง ๆ ๆ ๆ ๆ

 

    สำคัญเพราะเห็นสำคัญ    ไม่เห็นสำคัญจึงไม่สำคัญ

หมดความสำคัญเพราะใจเราไม่เห็นสำคัญ 

สำคัญผิดคิดผิดเลยเห็นว่าเป็นสำคัญ

 

ตรองให้มาก ให้ดี แล้วจะเห็นว่าสิ่งใดควรไม่ควร

พูดให้น้อยหน่อย จะได้นิ่งๆ ได้

  

     เรื่องก็มีอยู่ว่า ช่วงนี้เล่นแบตบ่อย เพราะหมู่เขาอยากเล่น

ปกติก็ยืมไม้คนอื่น เล่น   เห็นว่ายืมบ่อยมั่กๆ  ก็เลย ไปถอยมาใช้เองเลย

wilson v33   น้ำหนักที่ 83.5 กรัม  แบบก้านอ่อน  ตอนแรกกะว่าจะซื้อแค่

พันเดียว แต่คนขายมันเชียร์ เลยได้รุ่นนี้มา แต่ไม่เปงไรเพราะรุ่นนี้ด้ามสวยดี

ด้ามสีเทา ช่วงนี้จะชอบสีขาวดำ เป็นพิเศษ หุหุ  ตามจิงคนขายมันก็มั่วอะนะ

เราบอกว่าอยากได้ไม้ตบ แต่เอาเบาๆ  มันคงงง เลย เอาไม้เบาจิง ๆ มาให้  แต่ดันเป็น

ไม้รับซะนี่ ป่วยจิง ๆ  เหอๆๆๆ   ไม้เบา หัวเบา คือ เบาทั้งด้ามเลย ทำให้สวิงไม้ได้ไว

ก้านอ่อน ทำให้ตีลูกแล้ว มันจะ สปริงตัวได้ดี ไม่ต้องใช้แรงเยอะ เหมาะสำหรับพวกเริ่มเล่น

แต่ก็จะทำให้ลูกวิ่งช้าด้วยยย  วันนี้ลองใช้งาน ก็โอเคนะ ไม้เบาดี แต่ว่าอยากได้ ไม้ตบ

นี่นา แง ๆ ๆ ๆ     นี่ก็เล่นมาตั้งนานละ พึ่งรู้ ว่าไม้มันมีประเภทนั้น ๆ ๆ คุณสมบัต อย่างนี้ๆๆๆ

ก็ตอนจะมาเลือกซื้อไม้ของตัวเองนี่แล  เหอๆๆๆๆ

 

   น้ำตา ดั่งมหาสมุทร

 

     ช่วงนี้หลายๆ อย่างที่ตั้งใจว่าจะทำไว้ ก็ไม่ค่อยได้ทำ เหมือนไม่มีความสม่ำเสมอในตัวเอง พักไหนขยัน หรือคิดได้

ก็ทำ พักไหนขี้เกียจก็อู้ไม่ทำซะงันอะนะ หุหุ  เรื่องความสม่ำเสมอ  นี่ก็ค่อยเอามาเตือนตนบ่อยๆ เพราะคิดไว้แล้วว่า

อะไรที่จะทำไม่ได้ตลอดก็จะไม่เอามาทำ(มากนัก) อะไรที่พอทำได้ ก็จะพยายาม ไม่ใช่แรกๆ ก็ขยันดี หลังๆ ชักขาดตอน 

 

เหอๆๆๆ

 

 

 

 

     "ทุกคน เป็นพระเอกในชีวิตตัวเอง  นะ"

 

     นานๆ ที เปลี่ยนจากความวุ่นวายในเมือง

มาที่สงบๆ อย่างนี้ ก็ดีเหมือนกัน ในเมือง

นอนดึกตื่นสาย อารมณ์ขุ่นๆ ที่นี่ เหมือนไม่

มีงานที่ต้องสะสาง นอนหัวค่ำ ตื่นเช้า อากาศ

ดีมากมายด้วย นานๆ มาทีก็ดีงัย

ได้มาเปลี่ยนอารมณ์ ฟื้นฟูจิตใจ แต่ถ้า

ต้องอยู่อย่างนี้ทุกวัน ไม่รู้จะเป็นงัยอะนะ คงจะ

เบื่อแน่เลย เพราะที่นี่  นิ่งเหลือเกิน ...

 

    บางทีก็ถามตัวเองว่า ชีวิตเกิดมาทำไม

หรือว่าทุกคนเกิดมาจะมีเป้าหมาย

จะมีไคที่รู้เป้าหมาย หรือความหมายที่เกิดมาบ้าง

หลายๆ คน พยายามเติมเต็ม ในจุดนี้ โดย

ตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง หรือหาสิ่งที่มาเพื่อทดแทน

อาจจะขอแค่มีใครสักคนที่รักดูแลกัน แค่นี้ก็

บอกได้ว่าชีวิตผมเติมเต็มแล้ว  บ้างก็ทำสิ่งที่ตัวเอง

รัก พากันท่องเที่ยว เดินป่า มีความสุขกับพ้องเพื่อน

แต่สำหรับเรา สิ่งเหล่านี้มันจะช่วยทดแทนความหมาย

ของชีวิตเราได้เหรอ  (ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เป้าหมายของ

ชีวิตอะนะ) อาจจะพอให้ทำเนาได้ไปเป็นพักๆ กระมัง...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     ตอนนี้อยู่กาญฯ อุทยานน้ำตกห้วยแม่ขมิ้น

ทุ่มครึ่ง แต่ทุกอย่างก็หยุดแล้ว

หยุดในที่นี้คือ เหมือนกับ เป็นเวลา

ที่เสร็จกิจทุกอย่างในวันนี้ คล้ายๆ ตอนบวช

เลย  แปลกๆ ดี ตอนทำงานกว่าจะเล่น

กีลาเสร็จ กว่าจะนอนก็ตั้งตีหนึ่ง

แต่ที่นี่ พอทุ่มกว่าๆ ก็ว่างละ ได้เวลา

relax ชีวิตสมถะ ชีวิตบ้านนอก

^ ^

 

     ลูกผู้ชาย ไม่เจ้าน้ำตา

 

     ฟังเพลงที่เคยฟังสมัยมัธยม

ทำให้นึกถึงตอนนั้นเลย  พอมานึกดูถึงตอนปัจจุบัน

ตอนเด็กเราก็ไม่ได้คิดว่าอนาคตจะมาเป็นแบบนี้ 

ทั้งตัวเรา พี่เรา ก็เติบโตมีอนาคตของตัวเอง

และต่อไปจะเป็นไปยังงัย ... นะ

 

   "ตลอดเวลาที่ดูใจกัน ตาไม่เคยล่วงเกินยายเลย ตาว่าเราเป็นผู้ชาย

ถ้าเรารักเขาจริง เราต้องให้เกียรติเขา ต้องไม่ทำให้เขาเป็นเหมือนผู้หญิงใจง่าย"

 

    อ่านเรื่องตาลอบกับยายทอง คู่แท้แห่งเชียงคาน ก็ได้แต่อึ้ง ไม่นึกว่า

คุณตาจะรักคุณยายได้ขนาดนี้  หนุ่มๆ สมัยนี้หาคนทำได้อย่างคุณตายากอะนะ

เป็นตัวเราก็คงทำไม่ได้ขนาดนี้หรอก หุหุ